Dag 5 – Marathon Day

Zaterdagavond lekker op tijd gaan slapen, hier ging ook dit weekend pas de wintertijd in zodat we op zich nog een redelijk nachtje konden slapen. Heb eerlijk gezegd ook in geen tijden zo goed geslapen, en was iets voor de wekker van 5:30 wakker. Voelde me verder prima en had er zin in.

Om 5:30 dus maar m’n bed uit, even het trainingspak aan en naar de ontbijtzaal waar het al aardig bedrijvig was. Er waren zelfs een hoop mensen die er al helemaal klaar voor waren terwijl de bus hier pas om 6:45 vertrok. Ik ben eerst maar even rustig gaan ontbijten, en even lekker een bakje koffie gedronken.

Na het ontbijt weer terug naar de kamer om te douchen, en mezelf klaar te maken voor vertrek. Zaterdag alles wat ik nodig zou hebben al klaar gelegd, dus kwestie van douchen hier en daar wat Vaseline smeren en naar beneden wachten op de bus. In de tussentijd ook nog even het weerbericht bekeken, en dat zag er qua temperatuur gunstig uit.

De bus vertrok geheel volgens de planning om 6:45. Weet niet precies welke route hij reed want, omdat dit geen officiële bus van de organisatie was, mochten we niet over de Verrazano’s Narrow Bridge. De brug kwam uiteindelijk in zicht, maar omdat er nogal wat wegen waren afgesloten stroopte ook het verkeer op. Daardoor kwamen we in een file die niet echt opschoot.

Om 8:40 moesten de mensen die in de eerste wave zaten hun tassen inleveren. Omdat het inmiddels al 8:15 was geweest, werden er toch wel wat mensen nerveus. Rond die tijd kwam er iemand van de organisatie naar de bus die zei dat we maar beter het laatste stukje konden lopen. We waren ook nog maar een kilometer van de start verwijderd.

Met iemand hier uit het hotel (Jan), gepoogd richting het groene startvak te lopen. Maar omdat heel veel mensen voor de WC’s stonden te wachten, en het pad niet al te breed was schoot het niet echt op. Op een gegeven moment toch de ingang van het terrein bereikt, en toen was het even zoeken naar het groene vak.

Toen we de vrachtwagens van UPS hadden gevonden, was het eigenlijk al tijd om richting het startvak zelf te gaan. Dus nog even snel trainingspak in de tas, oude trui uit de tas, op een paar plekken nog even wat Vaseline bijsmeren (je kan op sommige plekken maar beter genoeg hebben ) en de tas inleveren.

Daarna nog een toilet gevonden met vrij korte wachtrij, en toen op zoek naar het startvak. Daarvan was voor ons de ingang niet echt duidelijk, maar bij navraag toch ook weer snel gevonden. Terwijl al werd omgeroepen dat het startvak was gesloten konden we toch nog gewoon naar binnen, en liepen we langzaam verder naar voren richting start.

In het startvak werden de mensen, voor zover ze het nog niet waren, toch wat nerveuzer en opgewonden. In de verte was het Amerikaanse volkslied te horen, en even rond 9:40 was het dan zover: het startschot. Hoewel het in het startvak redelijk druk was, was er ruimte genoeg om weg te komen. Ook op de brug, ons vak liep onderop, was er ruimte genoeg om te lopen.

Die brug was vrij lang maar, zoals met alles, kwam ook daar een eind aan. En na nog een stukje snelweg kwamen we de eerste wijk met supporters in. Maar daar begon ik ook al een beetje last te krijgen van m’n knie. Gewoon doorgelopen in de hoop dat het misschien wat opstartproblemen zijn en de boel nog even goed warm moest worden. Op een gegeven moment ging het wel redelijk, en liep ik wel vrij rustig door.

Uiteindelijk begon het toch wat meer pijn te doen, en toch maar even een stukje gewandeld. Toen het weer wat beter ging, ben ik weer een stukje gaan hardlopen. Tot de 10 mijl ging het eigenlijk nog wel aardig, en hoopte dan ook dat ik het in ieder geval tot de 20 mijl op deze manier een beetje zou kunnen volhouden.

Maar helaas, begon het na die 10 mijl steeds moeizamer te gaan en rond het halve marathon punt was het op een gegeven moment meer wandelen dan hardlopen. Bij de Queensboro Bridge, deed het op een gegeven moment zelfs met wandelen zo zeer dat ik er over twijfelde om misschien bij het Holland Runner supporters punt uit te stappen.

Dat punt was ongeveer bij mijl 17, maar tegen de tijd dat ik daar aankwam zag ik een hoop oranje geklede mensen maar geen Patries. Even later wisten een paar mensen me te vertellen dat ze al naar het volgende punt was gelopen omdat ik volgens de geplande tijd al lang langs had moeten komen. En later op de avond hoorde ik dat ze hartstikke ongerust was geweest.

Toen maar besloten om maar door te lopen naar het volgende supporters punt. De hele First Avenue heb ik meer gewandeld dan hard gelopen. Maar door alle aanmoedigingen van langs de kant (dan helpt je naam op een shirt toch wel), probeerde ik het toch steeds weer.

Uiteindelijk bereikte ik dan ook eindelijk de Bronx en daarmee zat ik in ieder geval boven de 20 mijl. Tja, en dan is het nog maar een klein stukje lopen. Op een gegeven moment kwam er een pace team met 4:15 (die was later gestart) voorbij waar ik nog redelijk bij aan kon haken. Maar helaas dat ik weer even stil stond/wandelde om wat drinken aan te pakken weigerde de knie weer.

Ook de hele Fifth Avenue was het een beetje wandelen en een paar stappen hardlopen. Tot het Central Park, daar ging het op een gegeven moment wel weer een beetje en heb ik tot het supporters punt kunnen hardlopen. Daar aangekomen blij Patries weer te zien. Van haar nog een flesje water meegekregen, en omdat ik inmiddels een paar waterpunten had overgeslagen omdat ik daar net een beetje lekker liep, was ik daar hard aan toe.

Toen m’n weg vervolgd voor het laatste anderhalve mijl, eerst weer maar een stukje gewandeld want dat stil staan deed m’n knie geen goed. Maar ook daar door alle aanmoediging toch weer wat moed weten te verzamelen, en zowaar de laatste mijl grotendeels hardlopend weten te volbrengen. Toen kwamen eindelijk de borden “half mile/800 meters to go”, “400 meters to go”, 26 mile etc.

Van het trainingsrondje van vrijdag wist ik in ieder geval hoe het er daar ongeveer uit zou zien, dus nog een bochtje om en daar was eindelijk de finish. Ontevreden met zo ongeveer alles wat in me opkwam, de medaille in ontvangst genomen, stukje folie om me warm te houden ben ik nog even naar de EHBO gelopen voor wat ijs op m’n knie.

Onderweg naar de tent, werd daar nog een Nederlander volledig uitgeput gedragen door twee medewerkers. Dat diegene het had over de “man with the hammer”, hadden ze geen idee waar hij het over had. Maar bij mij toverde dat toch weer een kleine glimlach op het gezicht Toen ik zei dat hij “Hitting the wall” bedoelde, konden ook zei daar de humor wel van inzien.

Na even wachten kreeg ik een zak ijs, en mocht ik daar even koelen. Na een minuut of 10 maar weer eens teruggegaan naar het finish gedeelte voor m’n finish “goodiebag” met o.a. water, appel etc, en toen op naar m’n eigen tas. Dat duurde nog wel even, maar nadat uiteindelijk m’n tas had eerst maar even een schoon shirt en m’n trainingspak aangetrokken.

Toen op zoek naar het meetingpoint van Holland Runner, die hadden aangegeven tussen de 76th en 77th street te staan. Maar doordat het natuurlijk stervensdruk was, duurde het wel even om daar te komen. Toch nog een beetje chagrijnig van m’n wanprestatie en mensen die niet echt opschoten was ik er eigenlijk toch wel klaar mee.

Uiteindelijk natuurlijk ook het supporterspunt gevonden, en wilde ik nog maar een ding: naar m’n hotelkamer en de boel zo snel mogelijk vergeten. Maar helaas moest ik eerst nog weer poseren voor wat foto’s, en vonden anderen dat ik blij moest zijn met m’n “prestatie”.

Gelukkig duurde dat niet zo heel lang, en was het nog een stukje wandelen naar het metrostation. Daar mochten marathonlopers gratis gebruik van maken, dat vond ik dan wel weer grappig.

Aangekomen in het hotel een zakje gekregen om ijsklontjes uit de ijsmachine in te doen, zodat ik dat kon gebruiken voor het koelen van m’n knie. Eerst even op bed gelegen, gedouched en nog weer even op bed gelegen want al dat “wandelen” was blijkbaar toch vermoeiend.

‘s Avonds “moesten” we naar het feest van Holland Runner, de bedoeling was in het Holland Runner shirt en met de medaille om m’n nek. Dat feest hoefde van mij al niet zo, maar zeker niet op die manier. We zijn we wel heen geweest, maar zonder medaille en Holland Runner shirt. Mede doordat m’n andere horloge nog op zomertijd stond , waren we ook op tijd weer terug.

Na een nachtje slapen doet de knie nog redelijk zeer, straks misschien even een stukje wandelen ofzo, om te kijken of het daar een beetje los van raakt. Na de oefeningen van de fysiotherapeut voelt het af en toe wel wat beter. Hoop dat als we naar Las Vegas gaan over is.

Ben verder ook nog niet echt trots of tevreden over m’n prestatie van gisteren, hoewel anderen beweren dat ik dat wel moet zijn zeker omdat ik hem ondanks de knie toch heb uitgelopen. Ik ben in gedachten eigenlijk alleen maar aan het nadenken waar en wanneer ik de volgende marathon gaan lopen, want 4:47 mag toch niet al te lang m’n PR zijn.