Als van ouds

Gisteren naar de huisarts geweest om te praten over de medicijnen, maar dan voornamelijk over de hoofdpijn die ik van de Symbicort kreeg. Na 2 maanden had ik wel verwacht dat dat minder zou zijn, maar dat het leek de laatste week juist wel weer erger te worden. Ik wilde dan ook graag weer de medicijnen gaan gebruiken die ik vroeger altijd al gebruikte, en de afgelopen jaren af en toe als ik me wat minder voelde met de astma.

De huisarts was het gelukkig met me eens, en ben nu dus ook weer officieel aan de Pulmicort. Nadat ik vorige week ben gestopt met de Symbicort en zelf alweer was begonnen met de Pulmicort voelde ik m’n lichaam weer een beetje tot rust komen. Alles voelde langzaam aan weer een beetje normaal, en ook m’n spieren leken weer beter te herstellen dan vorige week. Ook met sporten stonk m’n zweet minder dan dat het de afgelopen twee maanden deed, sinds ik met de Symbicort was begonnen.

Na de redelijk rustige opbouw kilometers van de laatste weken, en de pijnvrije 80 minuten van zondag, vond ik het wel weer eens tijd om langzaam aan weer steviger te trainen. Om te beginnen vandaag een uurtje lopen, waarvan 45-50 minuten marathontempo.

Omdat het vandaag toch al weer een stuk frisser was, vanavond voor het eerst dit najaar geen korte broek maar een lange tight. Maar dan wel de dunste die ik in de kast heb liggen. Ik was bang dat het misschien te warm was, echter achteraf een goede keuze Niet te warm en niet te koud.

Al tijdens het warm lopen ging het lekker, de hartslag weer laag en de beentjes voelden goed. Na het rekken en strekken verder op pad, en al snel zat ik aan m’n marathontempo. Maar waar de hartslag de laatste paar weken snel te hoog was, was hij vandaag opvallend laag.

Ongemerkt begon ik ook wat harder te lopen, terwijl de hartslag bijna 10 slagen lager was dan in september bij dezelfde snelheid. Ondanks dat ik wat sneller ging dan de bedoeling was, voelde het allemaal verder prima. De knie voelde goed en de hartslag bleef mooi rond de 165.

Na het keerpunt, was de hartslag wel een paar slagen hoger maar nog steeds goed onder de 170. Omdat de knie nog steeds prima voelde, ook nog een paar extra versnellinkjes gedaan en ook die gingen prima. Met nog iets minder dan 10 minuten te gaan, het tempo weer wat laten zakken om het laatste stukje rustig uit te lopen.

[qtweet 6244179095]

Na een uur het laatste stukje naar huis gewandeld, waar nog steeds de beentjes opvallend soepel waren. Die hebben de afgelopen tijd na het lopen in ieder geval niet zo goed gevoeld als vandaag.

Denk daarom toch dat die medicijnen de afgelopen twee maanden meer kwaad deden dan dat dat ik me er beter van ging voelen. Ik heb vandaag voor m’n gevoel in ieder geval weer eens net zo lekker gelopen als dat ik van de zomer liep. Wil er eigenlijk niet aan denken hoe New York zou zijn gegaan zonder die medicijnen, maar ben blij dat het nu in ieder geval weer als vanouds gaat.