32 van Kampen

Oorspronkelijk had ik voor vandaag een duurloop van rond de drie uur gepland. Had wel gehoord dat dit weekend ook de 32 van Kampen zou zijn, maar 32 kilometer leek me net 3 kilometer te kort. Van de week bedacht ik dat het misschien wel een leuke(re) training zou zijn als die duurloop wat vlotter zou lopen.

Navraag op Twitter leerde dat Kees en Ronald op een tempo van 5:00 per kilometer zouden gaan lopen, precies het tempo wat ik in gedachte had. Omdat het met z’n drieën gezelliger is dan alleen, raakte ik vanochtend vroeg dus een beetje onverwachts naar IJsselmuiden. Na even bij Kees thuis te hebben gezeten, samen met Kees & Ronald naar Kampen.

Eenmaal bij de ateletiekvereniging aangekomen, eerst het startnummer ophalen. Omdat de na-inschrijving al om 10:00 zou sluiten had Kees er gisteren voor mij op de valreep nog een geregeld, dat scheelde weer een half uur eerder vertrekken.

Nadat we ons hadden omgekleed, voor het eerst dit jaar in korte broek, en de startnummers hadden opgespeld, nog even naar de kantine. Daar kwamen we @mmmmiek tegen, die vandaag de 10 kilometer zou lopen, en later ook nog naar de “afterparty” bij Kees zou komen. Ook weer een aantal mensen gesproken die weer veel interesse hadden in m’n schoenen.

Toen werd het de hoogste tijd om eens naar de start te gaan, onderweg nog wat kennissen van Kees gesproken. En toen wachten op het startschot.

Het lopen ging lekker, al voelde ik wel een klein pijntje bij m’n hiel. En pijntje waar ik niet te veel aandacht aan schonk; “zal zo wel over zijn en anders doe ik m’n schoen even goed”.

Al snel zaten we rond het tempo van iets onder de 5:00 minuten per kilometer, en al kletsend vlogen de kilometers voorbij. Op een gegeven moment liep er ook een kleine schare volgers achter ons die graag mee wilden voor een tijd van rond de 2:40.

Rond de 10 kilometer begon de hiel toch wat pijnlijker aan te voelen, dus toen eindelijk eens m’n schoen wat beter gedaan. Blijkbaar te laat, want een paar kilometer later tijdens een plaspauze voelde het toch aardig pijnlijk. Tijdens het oplopen naar Kees en Ronald, die met de club volgers waren doorgelopen, voelde het niet veel beter. Toen ik eenmaal bij was, ging het echt niet meer lekker en besloten te stoppen.

Van Ronald nog zijn autosleutel gekregen, zodat ik mijn tas uit z’n kon pakken. En daar liep ik dan ergens tussen kilometer 13 en 14. Eerst maar naar de eerstvolgende verzorgingspost, gelukkig al rond de 15 kilometer. Daar verwezen me door naar een Rode Kruis team, die even verder op stond. Van hun kreeg ik een dekentje, en zij belden een ander team die mij met de auto kwamen ophalen.

Tijdens het wachten op de “taxi” een hoop mensen die van alles over de FiveFingers wilden weten, en er zijn ook aardig wat foto’s van gemaakt. Het was alleen lastig uit te leggen dat ze normaal gesproken heerlijk lopen, en ik ze toch echt beter vind lopen dan “normale” schoenen.

Eenmaal terug bij de atletiekvereniging, de medewerkers van het rode kruis nog hartelijk bedankt. Nadat ik m’n tas had gepakt, eer eerst maar eens douchen. Via Twitter was ook het thuisfront al op de hoogte, en belden om te vragen of het ging en of ik misschien nog opgehaald moest worden. Dat hoefde niet, want behalve met lopen doet het verder niet zeer.

Toen was het ook al weer bijna tijd dat Kees & Ronald zouden moeten finishen. Eerst m’n dekentje ingeleverd, wederom de mensen weer bedankt, en toen naar de baan om daar  op ze te wachten.

Tijdens het wachten kwam ik ook Annemieke weer tegen, die erg blij was haar nieuwe pr van 59:34 op de 10. Uiteindelijk kwamen ook Kees & Ronald er aan, en finishten in 2:37:40. Het was jammer dat ik vroegtijdig moest afhaken, want het had volgens mij een prima trainingsloop kunnen worden.

Nadat zij zich hadden omgekleed weer terug naar huize v/d Wetering, waar we nog werden getrakteerd op lekkere soep en broodjes. Na nog meer kletsen, werd het op een gegeven moment tijd om maar weer eens naar huis te gaan.

Bij thuiskomst uit de auto stappen, was wel wat pijnlijk. Thuis eerst maar eens koelen en dat leek wel iets te helpen, maar met lopen en er op drukken is nog steeds pijnlijk.

Als ik op blessure-aanwijzer.nl kijk, zou het volgens mij het hielbeen moeten zijn. iets wat veroorzaakt zou kunnen zijn door te strak zittende schoenen. Omdat ik op die plek nog niet eerder een pijntje of iets dergelijks heb gevoeld, lijkt me dat wel aannemelijk (en zo voelde het in eerste instantie tijdens het lopen ook).

Komende paar dagen maar eens hardlooprust, en van de week kijken hoe het gaat. Hopelijk valt het mee, en kan ik de paar uur/kilometers tijdens een etappe van de Be More Ultra Tour inhalen. Wel opvallend dat het hetzelfde weekend is waarin ik vorig jaar een knieblessure tijdens de CPC loop opliep (toen nog op zaterdag). Maar ja, eigen schuld had ik meteen maar m’n schoen goed moeten doen.