Van de week nog wel getwijfeld met welke groep ik mee zou gaan lopen, ik twijfelde tussen 5:00 en 5:15 min/km. M’n training van gisteren ging in 5:04, en hoewel dat op een haar na niet in D1 ging, vond ik het goed genoeg om vandaag 5:00 te proberen. Als het niet zou gaan of qua hartslag te gek zou worden, kon ik me altijd nog terug laten zakken tot de 5:15 groep.

Begonnen de loopjes (op de laatste na) vorig jaar om 10:00, beginnen ze dit jaar allemaal om 9:30. Dus waren we al vroeg uit bed, om vanuit Den Oever op tijd bij het Olympisch Stadion te kunnen zijn. Je moet blijkbaar wat over hebben voor de hobby

Daar aangekomen, gemeld bij de inschrijvingstafel en ontvingen we een polsbandje en een AA-gelletje. Dat gelletje vond ik wat overdreven voor een 20 kilometer, maar goed er waren er mensen die het blijkbaar wel nodig hadden. Na het omkleden nog even gesproken met een bekende van vorig jaar, en na in de kantine nog wat te hebben gepraat uiteindelijk maar eens naar de verzamelplek in het stadion.

Er was genoeg volk, volgens mij meer dan vorig jaar tijdens de eerste loop. Het 5:00 min/km groepje was echter niet zo heel groot; 3 pacers en iets van 14-15 man. Op de 4:45 groep na, waren alle andere een stuk groter.

De routes waren dezelfde als die van vorig jaar, een aantal lussen van ongeveer 6 kilometer, met na iedere lus een korte pauze. Onderweg was het net als vorig jaar gezellig, en het tempo van 5:00 was prima te doen. De gemiddelde hartslag was uiteindelijk 1 hoger dan gisteren, maar lager dan vorig jaar toen ik nog met de 5:30 groep meeliep.

Als voorbereiding op de halve marathon loop Patries ook deze trainingslopen, maar in plaats van de volledige afstanden loopt ze gewoon de helft. Patries sloot zich aan bij de 6:30 groep, en heeft zo ongeveer de eerste lus heen en heeft die zelfstandig weer terug gelopen.

Eenmaal thuis volgens meer moe van het vroeg uit bed en het heen en weer rijden dan van het lopen zelf, maar in ieder geval weer een lekkere training gehad. Over drie weken is de volgende trainingsloop over 25 kilometer.

De vakantie was weer geslaagd, alleen is er minder gelopen dan aanvankelijk de planning was. Ik hoopte om de dag een uurtje te gaan lopen, maar tijdens de eerste training vond ik na een half uurtje wel weer mooi geweest.

Verstand op 0 in Torremolinos

Met een wedstrijdhartslag op iets sneller dan duurlooptempo, was het voor mij daar blijkbaar veel te warm. Toen maar besloten dat een beetje looprust ook geen kwaad kon, en uiteindelijk slechts 4 keer zo’n 30-40 minuten wezen hardlopen.

Of het door de medicijnen komt, of dat het gewoon te warm was weet ik niet. De longen voelden niet echt topfit en heb daarom de hele vakantie medicijnen gebruikt, en dus niet kunnen testen hoe het zonder zou gaan.

Volgende week beginnen de trainingslopen van Phanos voor de Amsterdam Marathon, en daarmee dus ook het begin van de trainingen voor de Berenloop en uiteindelijk het Walt Disney World Marathon Weekend.

Hopelijk blijf ik dit keer tijdens de voorbereidingen eens een keer heel. Daarom dit keer misschien maar wat minder vaak “zware” trainingen en wedstrijdjes en juist meer rust proberen te pakken. Die vorm van trainen heb ik in Torremolinos in ieder geval aardig onder de knie gekregen

Doordeweeks daarom maar een beetje rustig aan gedaan met lopen. Wel weer eens drie avonden achter elkaar gelopen, en dat ging vrijwel pijnvrij. Waren geen zware/lange trainingen, maar gaf toch wel weer een goed gevoel.

Voor zaterdag stond eigenlijk de RondwegRun in Sneek op de planning, maar ik de had de hele week eigenlijk al meer zin in een duurloop dan een wedstrijdje. Dus gedaan waar ik zin in had, en weer eens lekker twee uur gelopen. Was lang geleden en had daarom ook verwacht dat het wat moeizaam zou gaan, maar de benen hielden het goed en ook van de blessure wederom geen last.

Vandaag voelden de benen nog steeds prima, dus vanmiddag nog maar even de VFFs aangetrokken voor een lekker intensiever rondje door het bos. Niet voluit, maar sommige stukken wel even lekker doorgelopen.

Bij elkaar afgelopen week bijna 66 kilometer gelopen in 5 trainingen. Voor mezelf nog niet helemaal een ideale trainingsweek qua intensiteit en kilometers, maar het begint er eindelijk weer een beetje op te lijken. Hoewel de blessure soms nog wel een beetje nazeurt, voornamelijk na het lopen, heb ik er niet echt last meer van. Blijf dan ook nog steeds m’n oefeningen doen, en masseer ik het nog meerdere keren per dag.

Huishoudelijke mededeling

Misschien/waarschijnlijk opgevallen dat de site er iets anders uit ziet. Dit komt door de overgang naar WordPress 3.0. Qua nieuwigheidjes zag het er goed uit, en voor m’n gevoel is het ook sneller.

Meteen de gelegenheid aangegrepen en en ander anders in te richten. Patries en mijn blog bijvoorbeeld samen gebracht in een WordPress instantie, zodat ik qua beheer niet dingen dubbel hoef te doen zoals updates installeren en backuppen.

Hopelijk werkt alles nog al voorheen (met name de RSS feed), mocht er iets niet goed gaan laat het me dan even weten.

Bij de inschrijving kon je er voor kiezen om met de tram vanuit Hoorn naar Medemblik te worden gebracht, of om met een bus te gaan. Om verscheidene redenen gekozen voor de bus, ook met de hoop dat die een stukje later zou gaan dan de tram. Helaas zouden die vrijwel tegelijkertijd uit Hoorn vertrekken, waardoor ik dus vroeg in Hoorn moest zijn en ook nog vrij lang in Medemblik zou moeten wachten.

Daarom maar asociaal met twee auto’s naar Hoorn, zodat we wat langer in bed konden blijven liggen en verder niet afhankelijk van bussen of trams zouden zijn. Patries haar auto daarom bij de atletiekvereniging gezet, voor de terugreis.

Omdat we toch nog redelijk op tijd in Hoorn waren, Patries wel bij het station afgezet zodat zij met de tram naar de startlocatie voor de 11 kilometer wedstrijd kon. Ik zelf ben doorgereden naar Medemblik en had alle tijd om m’n startnummer op te halen, en me verder om te kleden.

De chip voor de tijdregistratie was er een die ik nog niet eerder had gezien. Het was de IPOCO-chip van Splittime. Een chip met alleen een paar gaatjes voor de veter, en dat past niet echt op de FiveFingers. Gelukkig stond dit al in de nieuwsbrief, en had ik allerlei formaten touwtjes meegenomen, en dat was inderdaad genoeg om de chip goed aan de FiveFingers te bevestigen.

Daarna richting het station van Medemblik, om daar op een bankje te wachten op de tram. In de tram zaten ook Jan en Vincent, en toen de tram eindelijk was aangekomen daarmee tot de start lekker staan ouwehoeren.

Het herstel na Leeuwarden ging wel aardig, en daarom had ik voor vandaag een tijd van iets onder 1:40 in gedachte. Weer wat sneller dan vorige week, maar nog niet volle bak. Vincent zijn PR stond iets boven de 1:40, en hij wilde wel mee om te proberen daar onder te komen. Jan zag een tijd van onder de 1:40 niet zo zitten, dus liep zijn eigen race.

Om 12:10 de startfluit, en waren we onderweg. Een beetje praten, en vooral lekker lopen. De kilometertijden waren niet echt strak, en varieerde een beetje tussen de 4:40 en 4:30 met af en toe een wat langzamere kilometer bij een drankpost.

De eerste 13 kilometer ging in precies 60 minuten, dus lagen op schema voor ruim onder de 1:40. Bij de daaropvolgende drankpost deed Vincent het wat rustiger, maar zei dat ik gewoon door kon lopen. Niet veel later kwam hij toch weer bij, en zo hebben we nog een paar kilometer samen verder gelopen.

Bij Wognum ging het bij hem toch wat moeizamer, en zo heb ik het laatste stuk “alleen” verder gelopen. Wilde nog proberen of het misschien wat vlotter kon, maar daar hadden de benen niet echt zin in. De laatste paar kilometers gingen allemaal in 4:38.

Uiteindelijk over de finish in 1:37:53 netto (als in door mezelf geklokt) en 1:38:04 bruto, de officiële tijd. Lekker gelopen, geen last van de blessure gehad en het laatste stuk ging alweer een stuk makkelijker dan vorige week. Dus vooruitgang

Vincent kam iets later in 1:38:42, dus ook ruim onder 1:40. Daarna nog even gewacht op Jan, nog wat nagepraat en toen lekker naar huis.

Maar om zaterdag even op en neer naar Leeuwarden te gaan voor een startnummer vond ik wat overdreven. Even een mailtje met m’n gegevens naar de organisatie, en ik was alsnog ingeschreven.

Vandaag dus eindelijk weer eens een halve marathon. Omdat m’n laatste 20 kilometer alweer drie maanden geleden was en het vandaag redelijk warm zou zijn, was het plan het weer een beetje rustig aan te doen. Hoewel ik dat wel vaker van plan ben, en daar dan uiteindelijk niets van terecht komt, is dat vandaag redelijk gelukt.

Nadat we de auto (te ver) hadden geparkeerd, en we richting de start liepen. Zagen we al een sliert(je) marathonlopers. En vlak achter het ballonnetje van de 4:00 liepen Rinus & Mo. Jammer dat we ze later niet meer hebben gesproken/gezien.

Met Pieter via Twitter afgesproken om samen te gaan lopen. Nadat ik m’n startnummer had gehaald, en me in de parkeergarage had omgekleed. Kwamen we hem niet veel later tegen met slecht nieuws. Hij wist niet dat de de na-inschrijving alleen op zaterdag was, en had dus geen startnummer. Zodoende mocht ik dus “alleen” lopen.

In het startvak weer genoeg vragen over m’n schoenen. In verband met de verwachtte regen de KSO’s maar eens aan, omdat ik met de Sprints nog niet eerder in de regen had gelopen en niet tijdens een wedstrijd wilde uitvinden hoe dat zou zijn. Van de mensen langs de kant, en andere lopers onderweg ook de nodige opmerkingen gehad, met als meest gehoorde vraag/opmerking of ik op m’n sokken liep.

Eenmaal onderweg, om de een of andere reden mochten we pas een paar minuten na de wedstrijdlopers weg, liep het al snel lekker. Vrij vlot werd ik gepasseerd door de 1:40 groep (nog even met een van de pacers over de VFF gepraat), en hoewel ik het op dat moment prima kon volhouden wilde ik het toch rustiger aan doen en liet me iets afzakken.

Hoewel ik het voor m’n gevoel rustig aan deed, bleven de ballonnen echter lang in de buurt. Iets over de helft zag ik Ritchie lopen, die met z’n tweede rondje voor de hele marathon bezig was. Omdat ik mezelf niet over de kop wilde jagen, even een paar kilometer samen met hem gelopen. Maar wilde de kilometers toch wel rond de max 5:00 houden en daarom toch maar weer wat vlotter gaan lopen.

Rond de 16-17 kilometer begon het door de warmte toch allemaal wat stroever te gaan. Bij de daarop volgende verzorgingspost maar een extra bekertje water genomen, en ook maar eens wat gegeten. Dat leek te helpen, al was het tempo nu wel wat langzamer dan daarvoor, want knapte die laatste paar kilometer weer redelijk op.

Rond de 19 kilometer nog even gezwaaid naar een (beetje) verbaasde oom en tante die lekker op een klapstoeltje zaten te kijken en niet zeker wisten of ik mee zou doen. En toen zat het er alweer bijna op.

Uiteindelijk in 1:43:26 over de finish, dus een keer niet zoveel vlotter dan wat de planning was. Belangrijkste is lekker gelopen, en geen last van de blessure gehad. De eerste helft ging wel een stuk vlotter dan de tweede, maar heb me niet stuk gelopen.

Na afloop met Pieter ergens nog wat gedronken. Verder helaas geen andere bloggers/tweeps/familie gesproken maar een prima dag gehad. Hoewel organisatorisch e.e.a. misschien wat dichter bij elkaar had mogen zijn (parkeren/omkleden/start-finish). Het publiek langs de kant was er genoeg en enthousiast. De verwachte regen kwamen we pas tegen vlak nadat we Leeuwarden uitreden.

Van de week een beetje rustig aan, en volgende week zondag alweer de Stoomtramloop. Heb er nu alweer zin in

Vanochtend voor de wekker al even wakker, en kon ik er weinig zin in krijgen. Dat Patries wakker van haar wekker werd, samen besloten niet te gaan en nog even lekker in bed te blijven liggen. Twee uur later werden we pas weer wakker, dus de slaap konden blijkbaar goed gebruiken.

Hoewel het hier ‘s middags nog redelijk weer was, was het in Almere niet al te best volgens dit filmpje. Dus ditmaal een D.N.S. door gebrek aan motivatie en (gelukkig) eens niet door de blessure.

Blessure

Met die blessure lijkt het inmiddels weer aardig te gaan. De week na Hoorn nauwelijks last, maar afgelopen toch weer wat meer aanwezig. Hoewel ik de oefeningen van de fysio braaf ben blijven doen, deed ik m’n eigen oefeningen/massage wat minder. Sinds ik daar weer mee ben begonnen gaat het ook met de blessure weer beter. Dus die hou ik voorlopig maar even in.

Vanmiddag na de trage kilometers van afgelopen weken, vandaag eindelijk weer eens een intensief loopje door het bos (lekker droog met af en to zon ). Totaal zo’n 14 kilometer gelopen, dus net zoveel als wat er in Almere op het programma stond. Van de blessure tijdens het lopen geen last gehad, en met die eigen oefeningen/massage ook achteraf niet.

Twijfel nog steeds of ik volgende week in Leeuwarden al weer een halve marathon moet proberen, of ik dat de week erna de Stoomtramloop afwacht. Verstandig zou waarschijnlijk dat laatste zijn, maar ja…

De start was om 11:30, maar toch waren we al rond 10:00 in Hoorn en niet veel later bij de start. Had het wat drukker verwacht, maar dat viel mee. Het startnummer halen en omzetten naar de 10 kilometer was dan ook zo geregeld. Bij de “afhaalbalie” stond ook Vincent al te wachten, hij vandaag de halve marathon zou gaan lopen.

Even bijkletsen tot het tijd werd om ons maar eens om te kleden, tassen inleveren, fotootje en toen was het tijd voor Vincent om te starten.

Dat Patries een plekje voorbij de start ging zoeken, ging ik even wat opwarmen/rekken, nog een laatste plas en toen het startvak maar eens in. Hoewel ik het rustig aan wilde doen, leek me helemaal achteraan ook weer wat overdreven. Dus me een paar minuutjes voor de start toch maar wat naar voren “gewurmd”.

Toen de start, een stukje door de stad en toen over de dijk. Daar stond wel wat wind, maar niet echt heel hard. Eerste kilometer ging nog netjes volgens de planning in 5 minuten, de 2 echter al in 4:23 (maar die stond volgens mij nogal snel na de 1e). De kilometers daarna nog redelijk netjes in 4:50 & 4:42.

Daarna gingen ze eigenlijk ongemerkt onder 4:30. Klaagde ik gisteren nog een beetje de over conditie, liep het vandaag zomaar weer prima. Oké, de hartslag was met deze snelheid wat hoger dan een paar maanden geleden, maar kon de inspanning verder prima volhouden. Ook van het pootje had ik geen last en besloot, inmiddels met het windje in de rug, zo maar lekker door te lopen.

De laatste paar kilometer weer door de start, daar werd volgens mij ook het verschil tussen kilometer 1 en 2 weer goedgemaakt tussen kilometer 7 en 8. Die zou volgens de stopwatch in 4:57 zijn gegaan terwijl ik volgens mij niet langzamer ben gaan lopen.

Zo kwam ik volgens m’n eigen klokkie in 46:11 over de finish. Niet m’n rapste 10 kilometer (dat was volgens mij de 2e helft in Alphen), maar wel een PR op de 10 kilometer zelf. Dit was namelijk pas m’n derde 10 kilometer ooit, hou niet zo van die “korte” loopjes.

Eenmaal terug bij de start, tas opgehaald, gedouched en toen weer terug naar huis. Voordeel van zo’n loopje in de buurt, is dat je dan ook weer lekker vlot thuis bent

Van de blaar kreeg ik na de finish wel weer last, maar van de blessure heb ik verder geen last gehad. Het lopen zelf ging pijnvrij, en ook achteraf voelt het redelijk goed.

Mezelf afgelopen week, net als Patries, al wel ingeschreven voor de Almere City Run op 30 mei. Planning is 14 kilometer, maar zoals het lopen nu weer gaat zou dat geen probleem moeten zijn. Hopelijk is het pootje en de conditie tegen die tijd weer zover dat ik daar weer een tandje harder kan, maar lekker lopen is belangrijker

Moet er nog wel even aan wennen dat opstaan en weglopen geen pijn meer doet. Ik sta soms ongemerkt eerst op m’n tenen om vervolgens te lopen, met een raar hupje tot gevolg. Zo beperkte ik de pijn, maar is blijkbaar al wel een vaste gewoonte geworden die zich nog lastig laat afleren.

Afgelopen week de lengte van de trainingen uitgebreid naar rondjes van een uur, met soms (erg) voorzichtige tempoversnellingen. Het hardlopen zelf gaat nu vrijwel pijnvrij, na het lopen was het nog wel wat gevoelig maar ook dat wordt steeds minder. Gisteren zelfs voor het eerst ook na het lopen nauwelijks pijn.

De conditie heeft ondanks het dagelijks sporten/bewegen wel een redelijke “knauw” gehad, maar deze lijkt het na de trainingen van afgelopen week toch weer langzaam terug te komen. Maar de vorm van voor de blessure is momenteel nog ver te zoeken, dus voorlopig nog geen toptijden.

Morgen naar de marathon in Hoorn. Helaas niet voor de marathon zelf en ook een halve is momenteel nog te ver. Gelukkig hebben ze er ook een 10 kilometer en dat is inmiddels weer goed te doen. Planning is om net als vorige week lekker te lopen, en we zien wel wat het lichaam wil/kan.

Gisteren alleen een redelijke blaar op/onder m’n hiel opgelopen. Destijds is de blessure ontstaan door het strak doen van de VFF. Bang om ze te strak te doen, zaten ze gisteren blijkbaar toch wat te los met een redelijke blaar tot gevolg. Hopelijk heb ik er morgen in Hoorn niet zoveel last van.

De afgelopen paar weken wel regelmatig gelopen, een keer zelfs een heel uur. Hoewel het lopen zelf redelijk pijnloos ging, was de pijn achteraf over het algemeen een stuk minder aangenaam. De ene keer was dat de dag erna over, en soms sudderde dat weer een paar dagen door.

Heb zelfs anderhalve week de Ecco Bioms weer eens aangehad, om te kijken of het daarmee beter zou gaan. De eerste paar keer leek het daarop, maar na een aantal keer verlangde ik toch weer terug naar de FiveFingers en daarmee had ik eigenlijk minder last dan met de Ecco’s

Sinds eind van deze week voelde het, na een aantal oefeningen na het hardlopen, “opeens” een stuk beter. De pijn die het na het hardlopen weer eens was opgekomen, was toen spontaan weg. En ook gisteren tijdens en na de ProRailRun eigenlijk vrijwel nergens last van gehad.

Ik spring nog geen gat in de lucht, komende week eerst maar eens zien hoe het gaat, maar zie het eindelijk weer een beetje rooskleurig in. Ben in ieder geval blij dat ik me sowieso weer redelijk pijnvrij kan voortbewegen.

ProRailRun

Foto: Hennie Bottenberg

Dus gisteren op naar Kees, daar even omgekleed en toen op naar de bouwput Trog. Startnummer ophalen en opspelden, tas inleveren en richting start/finish. Daar kwamen we eerst Ruud tegen, even later Falco met pa, maakte ik kennis met Patrick en sprak ik kort met Annemieke.

Voor de start druk in gesprek met Ruud en Patrick, waardoor het startschot nogal onverwacht kwam. Snel het horloge in sportstand, en langzaam naar de start. Het volgens de website harde zand was toch al vrij mul door de lopers voor me. Blij dat ik tegen het zand sokken had aangedaan in de VFF, was bang dat ik anders door het zand blaren zou oplopen.

Die eerste paar kilometers waren dan ook redelijk pittig. Eenmaal bij de Drontermeertunnel bleef de ondergrond tot bijna aan de finish weer aangenaam verhard.

De geplande eindtijd was 45-50 minuten, en met 46:10 is dat eigenlijk sneller dan verwacht. Vooral omdat ik onderweg ook nog een paar keer ben gestopt ben om een paar foto’s te maken, en de bandjes van VFF wat beter te doen (door de sokken zaten ze toch wat krap). Vraag me dan ook ernstig af of het parcours wel precies 9 kilometer was.

Het lopen ging boven verwachting redelijk pijnvrij. De plek waar tot en met donderdag de meeste pijn vandaan kwam, heb ik helemaal niet gevoeld. Alleen rond de achillespees zelf was het nu wat gevoelig, maar dat kan ook van het stuk door het zand komen waar de hiel wat verder in de grond zakt. Bij de mini (qua aantal) bloggers afterparty bij Kees viel het me opeens op dat ik ook achteraf eigenlijk nergens last van had.

Plannen

Bij het begin van de blessure had ik goede hoop dat ik volgende week wel weer fit genoeg zou zijn om de marathon in Hoorn te lopen.

Een hele marathon zal inmiddels zeker niet haalbaar zijn, en het lopen moet van de week wel heel erg goed gaan wil ik überhaupt de halve kunnen/gaan lopen. Er is ook een 10 kilometer, en na de 9 van gisteren zou dat toch moeten
lukken.

Hopelijk ben ik voor de verdere geplande wedstrijden van volgende maand wel weer fit genoeg. Met het voorjaarsseizoen aan duigen, zal ik me van de zomer rustig gaan voorbereiden op het najaar maar wil ik vooral weer lekker lopen.

Op de planning staat vooralsnog de marathon van Amsterdam in oktober, en een paar weken later de Berenloop op Terschelling wat volgens mij een aardige voorbereiding is op de Goofy Challenge begin januari.

Ook woensdag voelde het niet super, en na de wandeling in de lunchpauze deed het weer vervelend zeer. Onder het werk door een beetje de pijnlijke plek gemasseerd en daar knapte het gelukkig weer aardig van op. Voor de zekerheid ‘s avonds maar niet gelopen, en als alternatieve training maar weer op de crosstrainer.

Donderdag wel weer gelopen. Om de de achillespees wat meer rust te geven, had ik bedacht om tijdens het hardlopen weer eens normale schoenen te proberen. Daarom woensdag de lunchwandeling op de LunarGlides gelopen, maar dat was geen succes. Niet zozeer vanwege de pijn die ik had, maar ik stond na afloop nog na te deinen door de demping in die dingen. Als je een tijdje niet meer op “normale” schoenen hebt gelopen, merk je pas goed hoeveel demping er in zit en hoe instabiel je daarin eigenlijk bent.

Omdat de Nike Free 3.0 ook een hak heeft, maar een stuk minder demping heeft dan bijvoorbeeld de LunarGlides, daar dus ‘s avonds op gelopen. De achillespees voelde weer wat beter aan dan maandag, maar ik had niet de indruk dat dit door de schoenen kwam. Hoewel de 3.0 geen tot weinig demping zouden moeten hebben, zakte ik er voor m’n gevoel met iedere stap toch behoorlijk in weg en dat voelde erg irritant.

Daarom zaterdag maar weer gewoon op de FiveFingers, en dat liep gelukkig weer een stuk lekkerder. Hoewel het nog wel wat pijn deed, was het weer beduidend minder dan donderdag en heb ik eindelijk weer eens redelijk lekker gelopen. Naderhand was de voet nog wel pijnlijk, gelukkig wel weer minder dan na donderdag. Bij thuiskomst dan ook meteen het ijs er weer op, en na wat rekken & strekken voelde het al een stuk beter, maar het zeurde toch nog wel een poosje na.

Hopelijk zit er van de week nog meer verbetering in, want hoop vrijdag toch minstens een uurtje redelijk pijnvrij met Dolf Jansen te kunnen lopen. Omdat ik daarna ook weer terug naar Den Oever moet, zou het fijn zijn als ook de pijn na het lopen wegblijft. Dus van de week even aanzien hoe het gaat, en anders kan ik er misschien iemand anders blij mee maken.

Volgens de fysiotherapeut staat er maximaal zes weken voor, en dat zou dus volgende week moeten zijn. Al zat er na de eerste etappe van de Be More Ultra Tour ook vrij veel vocht in, dus misschien dat het dan uiterlijk zes weken na die dag over zou moeten zijn. Het belangrijkste is dat het lopen gelukkig langzaam maar zeker beter gaat, en dat de boel nu eindelijk echt lijkt te genezen.